مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده,تبار خونی گلها می دانید؟

امروز ٢٩ اسفنده تا ساعاتی دیگه سال ٨٩ هم تموم می شه

من تو ازدحام آدمها به وبلاگم فکر می کردم و هنوز به سالی که گذشت وفادارم!

احساس می کنم که زندگی صدا می زند مرا..سال٩٠..چه کسی می داند که زنده است یا مرده!

بیرون هیاهوی آدمهاست "سنجد"سرکه،سمنو و سهم من ماهی کوچک قرمزی است که در ته پلاستیکی شفاف وول می خورد و زندگی کوتاهش را چرخ می زند در آب!

آری آغاز دوست داشتن است؛رینگ تون موبایل سیستم بغلی مرا از شعر فروغ می پراند و بوی سیر خفه ام می کند. عید را تا قبل از رسیدن اش دوست دارم،مخصوصا ثانیه های آخرش را که همیشه و تا این لحظه با ولع نوشیده ام!

آدمی موجود عجیبی است و من از مثل همه بودن،از عادی بودن از بیهوده بودن بیزارم ئو مدام می گویم:"سخنی باید گفت"

شبیه دیوانه ها شده ام،شبیه دختر بچه عقب افتاده ای که در تاکسی دیدمش؛سرخوشم بی هیچ دلیلی!از بی واهمه بودن خودم می ترسم،همیشه پشت آرامش کذایی و خوشحالی بی دلیلم غمی نهفته بوده...پس می گریم در این واپسین لحظات تا بلا دور شود به قول مادربزرگم...

یه سال دیگه گذشت، یک سال بزرگتر شدم

دلم می خواد داد بزنم"آه من بسیار خوشبختم"!

آره وسط این همه هیاهو،وسط آدمهایی که داد می زنن،راه می رن،می خندن و گاهگاهی زیرآب دوستاشون ومی زنن!

چرخه تکرار دست بردار نیست،حتی هیجان کاذبی که به زندگیمون تزریق کردیم نمی تونه ما رو از"روزمرگی"نجات بده...

تمرین مرگ می کنیم تو لحظه لحظه هایی که زندگی وجود داره؛ تو این لحظه خاص دلم می خواد که به طغیانی تسلیم بشم،دلم می خواد که خود خودم باشم. گاهی وقتها"من"و گم می کنم تو اضطراب زندگی و امروز بیدارم،بیدار بیدار.............

دنیای عجیبی شده، دنیای سوء تفاهم ها،دنیای زیرآب زنی...

به ایوان می روم ؛به آغوش زنان ساده کامل، به اوج...

سخنی باید گفت؛

آدمهای عجیب غریبی هستیم

جام،بستر یا خواب؟!